Առաջադրանք. Համադրելով պատմական փաստերն ու գեղարվեստական հատվածը՝ ներկայացրո՛ւ Բայազետի հերոսական պաշտպանությունը և անհատի դերը այդ պաշտպանության ժամանակ՝ համապատասխան հատվածների միջոցով հիմնավորելով պատասխանդ:
ԳԵՂԱՐՎԵՍՏԱԿԱՆ ՀԱՏՎԱԾ
Րաֆֆի «Խենթը»
— Մեր դրությունը հենց այս օրից անտանելի է,— խոսեց մի ուրիշը,— ոչ ուտելու հաց ունենք և ոչ կռվելու պատրաստություն։ Չգիտեմ ինչո՞ւ այդ հիմար քրդերը միանգամով վրա չեն տալիս, ի՞նչով կարող ենք պաշտպանվել,— ավելացրեց նա մի վրդովված ձայնով։….
— Անձնատուր չենք լինի, քանի դեռ կենդանի ենք,— կրկնեց նա իր առաջին խոսքը։ — Եթե դրսից մեզ օգնություն չհասնե, կորած ենք,— պատասխանեց մի խան, որ թուրք կամավորների գլխավորն էր։
— Օգնություն սպասելու զորություն չէ մնացել,— խոսեց մի բեկ,— իմ կարծիքով պետք է բաց անել բերդի դռները, պատառել մեզ շրջապատող թշնամու շղթան և անցկենալ, կա՛մ կհաջողվի ազատվել, կա՛մ կընկնենք թշնամու ձեռքը։
…..Նախագահը ասաց.
— Պետք է սպասել և մինչև վերջին շունչը դիմադրել։ Ես հուսով եմ, որ շուտով օգնություն կստանանք։ Գեներալ Տեր֊Ղուկասովը շատ հեռու չէ մեզանից։ Նա հենց որ իմացավ մեր դրությունը, կշտապե Բայազեդը ազատելու։ Միայն պետք է շուտով նրան իմացում տալ։……. Կարծեմ, մեր այսքան բազմության մեջ կգտնվի մի սիրտ ունեցող տղամարդ։
……Խորհուրդը վճռեց նամակ գրել Տեր֊Ղուկասովին, և քառորդ ժամից հետո բերդապահը, պատրաստ նամակը ձեռին, մյուսների հետ դուրս եկավ խորհրդարանից։
Թմբուկի թեթև ձայնը հավաքեց զինվորներին բերդի հրապարակի վրա։ Բերդա պահը բարձր ձայնով խոսեց.
— Տղե՛րք, ձեզ հայտնի է մեր դրությունը, այդ մասին խոսալը ավելորդ է։ Այժմ մեր հույսը մնացել է աստուծո վրա և նրա հաջողությամբ դրսից գալու օգնության վրա։ Եթե оգնությունը ուշացավ, մենք կորած ենք։ Ուրեմն պետք է շտապենք մեր վիճակի մասին շուտով իմացում տալ, ուր որ հարկն է։ Ահա այդ նամակը պետք է հասցնել գեներալ Տեր-Ղուկասովին, որը մեզանից շատ հեռու չէ գտնվում։ Նա այդ նամակը ստացածին պես, կշտապե մեզ ազատելու։ Հիմա ո՞վ կլինի ձեզանից այն քաջը, որ հանձն կառնե կատարել այդ մեծ ծառայությունը, թող մոտենա և ընդունե նամակը։ Ես խոստանում եմ, որ նա կստանա մի այնպիսի պարգև, որը վայել է մի անձնազոհ տղամարդի, որ այսքան բազմության ազատության պատճառ է լինելու։ Թո՛ղ ձայն տա, ով որ ցանկանում է տանել նամակը։
Տիրեց ընդհանուր լռություն և բազմության միջից ոչ մի ձայն լսելի չեղավ։…..
— Մի՛թե ձեր մեջ չկա՞ սիրտ ունեցող մի տղամարդ,— կոչեց նա դողդոջուն ձայնով.— ո՞վ է հանձն առնում տանել նամակը։
— Ես,— լսելի եղավ բազմության միջից մի ձայն և մի հայ երիտասարդ մոտեցավ, ընդունեց նամակը։
Այս երիտասարդը Վարդանն էր։
ՊԱՏՄԱԿԱՆ ՀԱՏՎԱԾ
Վ. Պարսամյան, Շ. Հարությունյան, Հայ ժողովրդի պատմություն (1801-1978 թթ.), «Լույս» հրատ., Երևան, 1979, 752 էջ:
Հայոց պատմություն։ Դասագիրք 8-րդ դասարանի համար /Ա. Մելքոնյան, Ա. Սիմոնյան, Ա. Նազարյան, Հ. Մուրադյան. — Եր.։ «Զանգակ» հրատ., 2018.—192 էջ:
Հայոց պատմություն։ Նոր շրջան 8 /Վ. Բարխուդարյան, Պ. Չոբանյան, Ա. Խառատյան, է. Կոստանդյան, Ռ. Գասպարյան, Ռ. Սահակյան, Ա. Յակոբեան. – Եր.։ «ՄԱՆՄԱՐ», 2018. — 192 էջ:
1877 թ. ապրիլի 12-ին սկսված ռուս-թուրքական պատերազմը մղվում էր երկու ռազմաճակատով՝ Բալկանյան և Կովկասյան: Կովկասյան ճակատում հիմնական հարվածող ուժը հայազգի գեներալ Միխայիլ Լոռիս-Մելիքովի (Լոռու Մելիքյան) հրամանատարությամբ գործող 52-հազարանոց Կովկասյան կորպուսն էր, որի գլխավոր ուժերը կենտրոնացած էին Ալեքսանդրապոլ-Կարս ուղղությամբ: Ձախ թևում՝ Իգդիր-Բայազետ ուղղությամբ գործում էր գեներալ Արշակ Տեր-Ղուկասովի գլխավորած Երևանյան ջոկատը, իսկ աջ թևում՝ Ախալցխա-Արդահան ուղղությամբ, գեներալ Դևելի զորաջոկատը:
1877 թ. ապրիլի 15-ին Երևանյան ջոկատը Իգդիրից հարձակվեց Բայազետի վրա և ապրիլի 18-ին մտավ քաղաք: Բայազետում թողնելով փոքրաթիվ կայազոր՝ Տեր Ղուկասովը շարժվեց դեպի Դիադին և ապրիլ-մայիս ամիսներին գրավեց Դիադինը, Ղարաքիլիսան, Ալաշկերտը, Զեյդեկանը: Ռուսներին մեծապես օգնում էին տեղացի հայերը: Հունիսին, ճակատի աջ թևում գործող ռուսական զորամասի պարտության պատճառով, Երևանյան ջոկատը, որպեսզի չհայտնվի շրջափակման մեջ, նահանջի հրաման է ստանում: Ութ օր (հունիսի 16-24-ը) տևած նահանջը հայ գեներալը կատարում է հմտորեն: Իգդիր հասնելուն պես լուծում է պարենավորման ու սպառազինման խնդիրը, միաժամանակ անկորուստ ռուսական սահման է հասցնում իր զորամասը, նրա հետ միասին նաև շուրջ 600 հիվանդ և վիրավոր ու մոտ 2500 հայ գաղթական: Ռազմագետները Տեր-Ղուկասովի այս նահանջը համեմատում են Քսենոփոնի 10 հազար հույն զինվորների նշանավոր նահանջի (Ք.ա. 401 թ.) հետ, համարում սխրանք, օրինակելի նահանջ:
Օգտվելով Երևանյան ջոկատի նահանջից՝ թուրքերը մոտ 10-հազարանոց զորքով 1877 թ. հունիսին պաշարում են Բայազետի բերդը: Բայազետի փոքրաթիվ ռուսական կայազորը, հրամանատար Շտոկվիչի գլխավորությամբ և հայ կամավորների օժանդակությամբ, կազմակերպում են բերդի պաշտպանությունը: Դրությունը օրհասական էր, սպառվում էր պարենն ու ռազմամթերքը: Փրկության միակ ելքը դրսից օգնություն ստանալն էր: Պաշարվածների ուղարկած բոլոր նամակատարները բռնվում էին թուրքերի կողմից: Վերջապես հայ կամավորներից Սամսոն Տեր-Պողոսյանին, քրդի շորերով ծպտված, հաջողվում է անցնել պաշարման շղթայով և լուր հասցնել Տեր-Ղուկասովին: Երևանյան ջոկատն օգնության է հասնում Բայազետում 23 օր պաշարվածներին և փրկում նրանց:
Բայազետի հերոսական պաշտպանությունն իր գեղարվեստական արտացոլումն է գտել հայ մեծանուն պատմավիպասան Րաֆֆու «Խենթը» և ռուս գրող Վ. Պիկուլի «Բայազետ» վեպերում:
1877–1878 թթ. ռուս–թուրքական պատերազմի ժամանակ Բայազետի բերդի պաշտպանությունը դարձավ հայ ժողովրդի պատմության ամենափառավոր էջերից մեկը։ Թեև պաշտպանները քիչ էին, սոված ու անզեն, նրանց կամքը, միասնականությունն ու ազգապահպան ոգին թույլ տվեցին դիմագրավել բազմահազարանոց թշնամուն։ Այս պատմական իրադարձությունը իր հզոր արտացոլումն է գտել Րաֆֆու «Խենթը» վեպում, ուր իրական փաստերն ու գեղարվեստական պատկերները միահյուսվում են՝ ցույց տալու անհատի կարևոր դերը ժողովրդի փրկության գործում։
Պատմական աղբյուրները վկայում են, որ երբ գեներալ Տեր-Ղուկասովի Երևանյան ջոկատը ստիպված նահանջեց, Բայազետի վրա նետվեց մոտ 10-հազարանոց թուրքական բանակը և հունիսին գրավեց ու պաշարեց բերդը։ Պաշարվածները՝ ռուսական փոքրաթիվ կայազորն ու հայ կամավորները, օրեր շարունակ դիմադրում էին՝ մոռանալով իրենց հոգնածությունն ու հիվանդությունները։ Սպառվում էին սնունդն ու ռազմամթերքը, և փրկության միակ հույսը դրսից օգնությունն էր։
Այս պատմական ծանր իրականությունը գեղարվեստորեն հստակ արտացոլված է Րաֆֆու վեպում.
«Մեր դրությունը հենց այս օրից անտանելի է, — ասում էր զինվորներից մեկը, — ոչ ուտելու հաց ունենք և ոչ կռվելու պատրաստություն»։
Սակայն հուսահատության կողքին հնչում է նաև կամքի ուժը․
«Անձնատուր չենք լինի, քանի դեռ կենդանի ենք»։
Պատմական փաստը, ըստ որի թուրքերը բռնում էին բոլոր ուղարկված նամակաբերներին, դառնում է վեպի առանցքային գեղարվեստական պահը՝ միաժամանակ ցույց տալով անհատի սխրանքի գինը։ Պաշարվածները հասկանում էին, որ եթե չգտնվի մեկը, ով կկտրի թշնամու օղակն ու լուր կհասցնի Տեր-Ղուկասովին, ողջ բերդը կորած է։ Այդ ժամանակ, ինչպես պատմական փաստերը նշում են՝ քաջարի Սամսոն Տեր-Պողոսյանը, քրդի շորերով, անձնազոհորեն անցնում է թշնամու միջով և փրկարար լուր է հասցնում։
Րաֆֆին այս պատմական հերոսությանը համարժեք պատկեր է ստեղծում՝ Վարդանի կերպարը, որը բազմության լռության մեջ մենակ է բարձրաձայն ասում.
«Ես» — և վերցնում է նամակը՝ վտանգելով սեփական կյանքը հանուն բոլորի։
Այս պահը վկայում է, որ անգամ ամենասուր պահերին պատմության ընթացքը կարող է փոխվել միայն մեկ կամքի շնորհիվ։
Ի վերջո, ինչպես ասում են պատմական աղբյուրները, Տեր-Ղուկասովին հաջողվում է հասնել բերդին, և 23 օր պաշարված պաշտպանները փրկվում են։ Այս հաղթանակը ոչ միայն ռազմական, այլև հոգևոր էր․ այն ապացուցեց, որ ազգի փրկությունը հաճախ դուրս է գալիս մի անհատի քաջությունից։
Բայազետի հերոսական պաշտպանությունը դարձավ հաղթանակ մարդու կամքի, հավատքի ու նվիրվածության հանդեպ։ Պատմական փաստերն ու Րաֆֆու գեղարվեստական մեկնությունն ընդգծում են նույն ճշմարտությունը՝ ամենամեծ պատմական իրադարձությունների հիմքում կանգնած են անհատները, որոնց վճռական քայլերը դառնում են ողջ ժողովրդի փրկության ուղենիշ։ Վարդանը և Սամսոն Տեր-Պողոսյանը մարդկային մեծության խորհրդանիշներ են՝ ապացույց, որ երբ վտանգված է հայրենիքը, նույնիսկ մեկ մարդու սխրանքը կարող է փոխել պատմության ընթացքը։